V39
In V39 lag de focus op artiesten die qua stijl in het meer extreme einde van het spectrum liggen zoals Engelse (black)metal helden Anaal Nathrakh, indie- en punkband Future of the Left en underground hiphopartiesten Sensational, Spectre en Suckafish P. Voornamelijk bij de wat stevigere (gitaar georiënteerde) bands waren de bezoekersaantallen met rond de honderd bezoekers per keer goed te noemen. Bij de hiphop- en meer elektronica-georiënteerde artiesten bleek de overlap met het Paradox programma toch te groot, zodat V39 op maandag en donderdag slechts bij vlagen vol was. Vooral het optreden van Anaal Nathrakh was opvallend. Deze groep speelt niet al te vaak. Fans kwamen uit heel Nederland. Het multidisciplinaire karakter van Incubate en de komst van andere inspirerende kunstenaars als Hermann Nitsch werkten hier als een katalysator voor het programma. Anaal Nathrakh gaf aan niet zomaar op alle festivals te spelen, maar slechts in settings waarvan zij zelf de meerwaarde zien.

Cul de Sac
Net als in eerdere edities was het late programma in muziekcafé Cul de Sac de plaats waar kunstenaars, artiesten, journalisten en publiek elkaar troffen na de lange Incubate-dag. Elke groep die hier speelde wist zich verzekerd van een volle en nieuwsgierige zaal. De programmering was specifiek gericht op jonge bands die extra energie konden meegeven aan de avond en springerige, punkie bands als Pintandwefall (Finland) en Bonaparte (Duitsland) wisten de 'Cul' mee te krijgen in een onverwachts feestje op de dinsdag- en woensdagavond.

Muziekprogramma weekend
Het zwaartepunt van de muziekprogrammering ligt in het slotweekend. Deze keer met iets minder locaties dan in 2008 en met meer balans in de afzonderlijke dagen qua hoeveelheid artiesten en stijlen. Door de betere locaties te behouden en de bands meer speeltijd te geven, speelden er relatief minder bands, maar werd er meer aandacht besteed aan de afzonderlijke optredens. Deze aanpak resulteerde in meer rust in de programmering, waardoor het publiek zijn vaak van te voren nauwkeurig uitgestippelde routes beter kon volgen. Dit fenomeen was duidelijk zichtbaar tijdens de weekenddagen. Vaak waren zalen zo'n tien minuten voor de aanvang van het optreden leeg, maar liep een zaal binnen enkele minuten vol met mensen die afkomstig waren van andere optredens. Met een tijdschema in de hand werden op deze manier de vele locaties van het festival over het algemeen goed tot erg goed bezocht.

De iets bekendere artiesten waren prima verdeeld over de drie weekenddagen. Met de aansluiting tussen oude rotten The Damned en jonge honden als Pulled Apart By Horses en Dananananaykroyd werd de vrijdag een uitstekend punk/indie feestje en met de overgang tussen het ‘reguliere’ programma op zaterdag bij dublegende Mad Professor en het Generation Bass programma (hierover later meer) werden verschillende programma onderdelen tot één geheel gesmeed.

Op zondag was er in het kader van ‘autoloze zondag’ een gratis buitenprogramma in de Muzetuin. Hier stond met de nadruk op Niet-Westerse groepen een programma dat een duidelijke aanvulling was op de rest van het programma.

Twee jaar achter elkaar sloot Incubate af met bands die het moesten hebben van show en luid volume. Met het akoestische pianoconcert van Soap&Skin werd het festival stijlvol afgesloten in de kleine zaal van 013, die afgeladen vol was om deze Oostenrijkse zangeres in levende lijve te zien.

Door het aantal optredens te verkleinen, was er minder ‘vulwerk’ nodig en dat kwam het programma ten goede. Artiesten waren unaniem lovend over hun ervaring in Tilburg. Overal, van het kleine café Weemoed tot het grotere, meer dansgerichte Studio, waren de locaties goed gevuld en speelden artiesten voor een geïnteresseerd publiek. Enkele hoogtepunten van de muziekprogrammering in het weekend waren de gedreven garagerockers Masshysteri uit Zweden en het Amsterdamse impro-jazz duo Knalpot. Zowel gitarist James Blackshaw uit Engeland en het Deense neofolkcollectief :Of the Wand and the Moon: dwongen de Pauluskerk tot een staande ovatie. Jandek, een mystieke zanger/ pianist uit De Verenigde Staten die zelden optreedt maar voor Incubate graag een uitzondering maakte, liet met zijn vrije vorm van blues en country mensen letterlijk van hun stoel vallen in Paradox.