Sign in or 
- EasyEdit
- Edit tags
-
(what's this?What are these tools?
People just like you can add or edit the content on this site. If you want to try editing, but aren't ready to add to this site, try our demo area.
Read more about editing pages at Wetpaint Central.
) - Report page
Share this
Dans / Performance
In navolging van een succesvol dansprogramma van 2008 werd ook dit jaar weer een duidelijke keuze gemaakt binnen dit discipline. Omdat hoofdgast Hermann Nitsch en de groep waarin hij zijn werk ontwikkelde in de jaren ‘60, de Weense Aktionisten, alom beschouwd worden als de uitvinders en ontwikkelaars van de performance art, werd een programma samengesteld dat verwantschap vertoonde en schatplichtig was aan deze kunstvernieuwers.
Sonja Augart cureerde het dansprogramma, dat de naam ‘Space that can be filled’ droeg. Zij zocht niet alleen naar de balans in het programma, maar stemde dat ook prima af op de rest van het weekprogramma, zodat alle voorstellingen, na een haperend begin, goed bezocht werden. Een veelgehoorde vraag na de editie van 2008 was waarom er in het weekend geen dans werd geprogrammeerd. Hierdoor werd besloten het programma twee dagen langer te maken, en ook dansprogrammering in het slotweekend aan te bieden. Een beslissing die goed uitpakte en waarop bezoekers ook erg goed reageerden, omdat nu ook de 'weekendbezoeker' kennis kon maken met de totale breedte van het programma. De weekendvoorstellingen waren de best bezochte voorstellingen van het festival.
De performance Don't Leave Me This Way van Franko B. en Kamal Ackarie was al met succes in ICA, London en Palais des Beaux Arts in Brussel te zien en werkte ook in Tilburg verpletterend. Een korte, maar lichamelijke performance die de kijker letterlijk verblinde met een enorme lichtinstallatie en het nabeeld van Franko B., gezeten op een soort platform als een sculptuur. Ook de ‘kleinere’ performances waren sterk. De Oostenrijkse Doris Stelzer presenteerde een stuk waarin poses uit reclame en media werden geparodieerd en geherinterpreteerd. De Braziliaanse Micheline Torres maakte indruk met haar voorstelling Carne. Torres heeft een achtergrond in klassiek ballet en moderne dans en naast performances maakt ze ook choreografieën. Haar voorstelling was dan ook vanuit het oogpunt van een choreograaf gemaakt. Dit resulteerde in een strak gechoreografeerde performance waarbij Torres over de grenzen van dans heen ging. Dat deed ook Costes, een Franse noisemuzikant en performer, die de première van zijn nieuwe stuk ‘Mama pop and Daddy Noise’ speelde voor een volgepakte NWE Vorst.
Nieuw waren dit jaar de ‘nagesprekken’, waarbij een lokale persoonlijkheid uit de danswereld in gesprek ging met de choreograaf/uitvoerend kunstenaar. Met deze verbinding werd er veel meer duidelijk over de keuze voor een bepaald stuk en de achtergrond van de maker. Ook werd er steeds een verbinding met de stad gemaakt en gereflecteerd op lokale ontwikkelingen in het veld. De nagesprekken werden goed bezocht en gewaardeerd door het publiek.
Sonja Augart cureerde het dansprogramma, dat de naam ‘Space that can be filled’ droeg. Zij zocht niet alleen naar de balans in het programma, maar stemde dat ook prima af op de rest van het weekprogramma, zodat alle voorstellingen, na een haperend begin, goed bezocht werden. Een veelgehoorde vraag na de editie van 2008 was waarom er in het weekend geen dans werd geprogrammeerd. Hierdoor werd besloten het programma twee dagen langer te maken, en ook dansprogrammering in het slotweekend aan te bieden. Een beslissing die goed uitpakte en waarop bezoekers ook erg goed reageerden, omdat nu ook de 'weekendbezoeker' kennis kon maken met de totale breedte van het programma. De weekendvoorstellingen waren de best bezochte voorstellingen van het festival.
De performance Don't Leave Me This Way van Franko B. en Kamal Ackarie was al met succes in ICA, London en Palais des Beaux Arts in Brussel te zien en werkte ook in Tilburg verpletterend. Een korte, maar lichamelijke performance die de kijker letterlijk verblinde met een enorme lichtinstallatie en het nabeeld van Franko B., gezeten op een soort platform als een sculptuur. Ook de ‘kleinere’ performances waren sterk. De Oostenrijkse Doris Stelzer presenteerde een stuk waarin poses uit reclame en media werden geparodieerd en geherinterpreteerd. De Braziliaanse Micheline Torres maakte indruk met haar voorstelling Carne. Torres heeft een achtergrond in klassiek ballet en moderne dans en naast performances maakt ze ook choreografieën. Haar voorstelling was dan ook vanuit het oogpunt van een choreograaf gemaakt. Dit resulteerde in een strak gechoreografeerde performance waarbij Torres over de grenzen van dans heen ging. Dat deed ook Costes, een Franse noisemuzikant en performer, die de première van zijn nieuwe stuk ‘Mama pop and Daddy Noise’ speelde voor een volgepakte NWE Vorst.
Nieuw waren dit jaar de ‘nagesprekken’, waarbij een lokale persoonlijkheid uit de danswereld in gesprek ging met de choreograaf/uitvoerend kunstenaar. Met deze verbinding werd er veel meer duidelijk over de keuze voor een bepaald stuk en de achtergrond van de maker. Ook werd er steeds een verbinding met de stad gemaakt en gereflecteerd op lokale ontwikkelingen in het veld. De nagesprekken werden goed bezocht en gewaardeerd door het publiek.
Je_Suis_Barry |
Latest page update: made by Je_Suis_Barry
, Apr 1 2010, 8:18 AM EDT
(about this update
About This Update
Edited by Je_Suis_Barry
6 words added 10 words deleted view changes - complete history) |
|
More Info: links to this page
|
There are no threads for this page.
Be the first to start a new thread.
